نيستم از مردم خنجربه دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست

بت پرستم بت پرستي كار ماست

چشم مستي تحفه ي بازار ماست

درد مي باردچولب تر كنم

طالعم شوم است باور ميكنم

من كه با دريا تلاطم كرده ام

راه دريا را چرا گم كرده ام؟؟؟؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن

دقیقا در همان زمانی که ترانه بوی خوب گندم داریوش در تابستان سال 1353 وارد بازار شد روزنامه دولتی کیهان چاپ تهران در تاریخ دوشنبه 20 خرداد 53 خبر از تصادف شدید داریوش را داد که متن آن اینگونه بود

در تصادف اتومبیل داریوش به شدت مجروح شد.

در یک تصادف شدید که در جاده نیاوران تهران روی داد اتومبیل حامل داریوش خواننده رادیو و محمود قربانی شوهر سابق گوگوش از جاده منحرف شد . در این حادثه راننده اتومبیل که هویت او روشن نشده است کشته شد و داریوش و شوهر سابق گوگوش و مرد و زنی مجروح شدند.جراحات داریوش نسبتا شدید است . اتومبیلbmvشماره 51559 تهران ص که به سرعت از جاده نیاوران می گذشت در ابتدای دزاشیب از جاده منحرف شد . اتومبیل پس از تصادف با دکه روزنامه با دیوارخانه ای برخورد کرد و متوقف شد . مجروحین توسط ماموران کلانتری تجریش تهران به بیمارستان شهرام و رضا پهلوی منتقل شدند . جراحات داریوش از ناحیه دست و پا و صورت بود و چند

دندانش هم شکسته است . محمود قربانی و مرد و زنی که سرنشین اتومبیل بودند جراحات مختصری برداشته اندکه پس از پانسمان از بیمارستان مرخص شدند . کاردان فنی تصادف ، علت حادثه را بی احتیاطی و عدم توجه به جلو از طرف راننده دانسته است. امسال این دومین بار است که داریوش درحادثه رانندگی مجروح می شود!!

و چند روز بعد در خبری از مرخصی داریوش از بیمارستان خبر می دهد

داریوش خواننده معروف که در حادثه رانندگی خیابان نیاوران شمیران مجروح شده بود از بیمارستان مرخص شد . تصادف روز یکشنبه زمانی رخ داد که اتومبیل بی ام و شماره 51559 به سرنشینی داریوش ، محمودقربانی (شوهر سابق گوگوش ) ، یک زن و مرد از تهران به طرف نیاوران در حرکت بود . در این تصادف راننده اتومبیل کشته شد و بقیه سرنشینان جراحت برداشتند و به بیمارستان انتقال یافتند .خبرنگار کیهان امروز به خانه داریوش در خیابان شاه مراجعه کرد و بستگان او گفتند که داریوش از بیمارستان مرخص شده است و در خانه یکی از دوستانش بستری است . به سراغ داریوش رفتیم .کم و بیش حال عادی خود را باز یافته است و تا چند روز دیگر از بستر بیرون خواهد آمد.

امیدوارم روزی خود داریوش لب به سخن گشوده و اتفاقاتی را که در دوران حضورش در ایران برایش افتاد را بازگویی کند

سلام

مساله ای که از همه مهمتره کار بزرگ دوست خوبمون اقا محمود که باعث شد

ان همبستگی که بین طرفدار های داریوش عزیز کمرنگ شده بود رنگ تازه ای بگیره که دوستان وبلاگ نویس می دونن منظور چی هست اما خواهش و در خواست ما از عزیزان و طرفدار هایی  که وبلاگ ندارند اینه که در همه ی بحث ها شرکت کنند و نظر بدن به هر حال نه تنها ما بلکه همه از این یکدلی و همبستگی خوشحال هستند.

درود بر بزرگ مرد صدای ایران

حرکت از اين بيش شتابان کنيم
ولوله در ولوله باران کنيم
جنگل و شهر و ده و کوه و کمر
از نفس خويش شکوفان کنيم
دانه هر گل که تو پرپر کنی
باز بکاريم و دو چندان کنيم
پای بکوبيم و بر اريم دست
خنده زنان ترک سر و جان کنيم
روشن از ايمان به طلوعی قريب
چوبه اعدام چراغان کنيم
دل چو به پيمان خدا داده ايم
سر گرو حرمت پيمان کنيم
تا تو بدانی چه ما می کنيم
هر چه تو گفتي نکنيد ان کنيم
اتش پنهان درون، برون
از دل خاکستر ايران کنيم
شعله بگيريم از اين اتش و
مشعل تاريخ فروزان کنيم
مشعل تاريخ فروزان کنيم
ساخته يی هر چه تو، ويران کنيم
خواب و خيال خوشت اشفته ايم
بيش، از اين نيز پريشان کنيم
می شنوی؟ اين تپش طبل ماست
باش و ببين تا که چه طوفان کنيم
حرکت از اين بيش شتابان کنيم
ولوله در ولوله باران کنيم

از ما در خواست اهنگ نعشگی را داره!!؟ دوم این که این اهنگ نباید پخش بشه به گفته ی خود استاد! اسم وبلاگ اگر نعشگیه صرفا به خاطر دل خودمونه و به خاطر موضوعاتی که خودمون میدونیم نه پخش کردن این اهنگ به هر حال گفتن این مساله بهتر از نگفتنش هست.

در اخر یک اهنگ زیر خاکی زیبا از استاد به نام تویی نازنینم به همراه یک عکس

                                                تو ای نازنینم

                   مشاهده در ادامه مطلب

این دکلمه از ایرج جنتی عطایی هستش که خودم خیلی باهاش حال می کنم

 امیدوارم شما هم لذت ببرید          جوانه

                                 غم من نخور که دوریت برای من شده عادت

  آهگ کامل گل بی خار برای شما عاشقان حضرت (زیر خاکی)

                                  گل بی خار

من خاطرات فاشیست مردی هستم

که از خیسی اعلامیه های تند مشروطه

و از رحم نفتی زنی زاییده شد

و دستکش هایی استریلیزه نشده

پیش از عاشقی اسپرم های بازیگوش پدرم

و تخمک یکی یک دانه مادر

بند ناف مرا به ناف دختر ایدزی باکره ای بند زد

شاید که سهیم شوم

در زجر هم خوابی میمون های ماده آفریقایی

و سیاهان زنگی آن چیز بزرگ

و سیاهی چادر کشیده شده از سر زنی

که سوادش به درک خاصیت روزنامه وقایع اتفاقیه قد نمی دهد

خِر خِر به گلوی ایلیاتی من گره می خورد

تا خَر خَر فحش های نشسته بدهم

به پدر

کسی که به رحم زنش هم رحم نکرد

و مادر که دور می خورد

شرجی شرمندگی اش دور میدان انقلاب ذهن من

مادر

این دختر ایدزی باکره چقدر شبیه توست

خِر خِر . . .

اینجا طهران صدا و

سیمای تو چه زیباست الهی فدای آن ایدزت بشوم

حق با تو بود مادر

تخمک تو برابر آن همه اسپرم کاری از دستش نمی آمد

                                                                                                                Abed

                             این حرفه معما نه تو خوانی و نه من

پس از پس پرده گفتگوی من و تو

                             چون پرده بر افتد نه تو مانی و نه من

عاقبت ظلمه تو رو  یه روز تلافی میکنم                   اشکامو پاک میکنم با دل تبانی میکنم    

میاد اون روزی که تو قهره دلمو ببینی                       چشاتو باز بکنی حقیقتو خوب ببینی